راهنمای آشنایی با HSK 3: آنچه آزمون متوسط می‌سنجد (دستور، شنیدن، واژگان)

把 مفعول را پیش از فعل می‌آورد تا «دفع» را نشان دهد؛ فاعل، مفعول را جابه‌جا، تبدیل یا به نوعی دستخوش تغییر می‌کند. پس از آن باید متمم، نتیجه یا مکان بیاید: 我把书放在桌子上 (کتاب را روی میز گذاشتم)، 我把作业做完了 (تکالیفم را تمام کردم). بدون نتیجه، ساخت 把 از نظر دستوری ناقص است.

被 صدای مجهول می‌سازد، اما فقط برای رویدادهای ناخوشایند، غیرمنتظره یا برجسته. اغلب ذکر عامل لازم نیست: 我的钱包被偷了 (کیف پولم را دزدیدند). برای گزاره‌های خنثی یا مثبت هرگز از 被 استفاده نکنید؛ بگویید 他表扬了我، نه 我被他表扬了.

متمم‌های جهتی ۱۴ شکل دارند: 上来، 上去، 下来، 下去، 进来، 进去، 出来، 出去، 回来، 回去، 过来، 过去، 起来. جزء اول جهت را نشان می‌دهد (به‌سوی یا دور از گوینده)؛ 来 یعنی «به‌سوی گوینده» و 去 یعنی «دور از گوینده». برای افعال حرکتی به کار می‌روند: 走进، 跑出去، 拿上来، 飞过去.

连动句 دو فعل را پشت سر هم می‌آورد که فاعل مشترک دارند. الگوهای رایج: 去/来 + مکان + V (او رفت کتابخانه تا بخواند)، 用 + ابزار + V (من با خودکار می‌نویسم). افعال به ترتیب وقوع می‌آیند؛ حرف ربط لازم نیست.

因为 (چون) با 所以 (پس) جفت می‌شود؛ 虽然 (اگرچه) با 但是 (اما). می‌توانید نیمه اول یا دوم را به‌تنهایی به کار ببرید، اما نه هر دوی آن‌ها را حذف کنید: 因为下雨，所以我不去 (چون باران می‌بارد، نمی‌روم) یا 虽然下雨，但是我去 (اگرچه باران می‌بارد، می‌روم).

过 تجربه در گذشته را نشان می‌دهد: 我去过中国 (من به چین رفته‌ام). برخلاف 了 که رویداد مشخص گذشته را نشان می‌دهد، 过 پاسخ به سؤال «آیا تا به حال...» است. منفی‌اش با 没有: 我没有去过中国 (من هرگز به چین نرفته‌ام).